Skip to content
Toen Ethan zijn ex-vrouw Sophie in het ziekenhuis zag, leek de tijd even stil te staan. Twee maanden eerder hadden ze hun huwelijk beëindigd, overtuigd dat afstand de enige oplossing was. Nu zat ze daar alleen, zichtbaar vermoeid maar nog steeds met dezelfde zachte blik die hij nooit helemaal was vergeten.
“Ethan,” fluisterde ze terwijl ze hem aankeek.
Hij ging voorzichtig naast haar zitten. “Waarom heb je me niets verteld?”
Sophie glimlachte zwak. “Omdat ik niet wilde dat je uit schuldgevoel terug zou komen.”
Voordat Ethan iets kon zeggen, verscheen een verpleegkundige.
“Mevrouw De Vries, de arts wacht op u.”
Sophie knikte en stond langzaam op. Ethan aarzelde geen seconde.
“Mag ik mee?”
Ze keek hem even aan en antwoordde uiteindelijk: “Als je dat echt wilt.”
In de spreekkamer legde de cardioloog rustig uit dat Sophie al maanden kampte met een zeldzame ontsteking van de hartspier. Dankzij tijdige behandeling waren de vooruitzichten gelukkig goed, maar ze zou een lange herstelperiode nodig hebben.
Ethan voelde een knoop in zijn maag.
“Hoe lang wist je dit al?”
“Een paar weken voordat we gingen scheiden,” antwoordde Sophie.
“Waarom heb je niets gezegd?”
“Omdat we allebei al genoeg verdriet droegen. Ik wilde niet dat je bleef omdat je medelijden met me had.”
Die woorden kwamen harder binnen dan hij had verwacht…