# De Kleine Zilveren Ketting

De sneeuw viel zacht toen Sophie de ingang van het Sint-Maartenziekenhuis binnenliep. Haar adem vormde kleine wolkjes in de koude lucht. Ze was negen maanden zwanger en wist dat haar baby ieder moment geboren kon worden. Niemand liep naast haar. Geen partner, geen ouders, geen vrienden. Alleen een kleine tas met babykleertjes en een foto van haar overleden moeder.

Bij de balie glimlachte een verpleegkundige vriendelijk.

“Is er iemand onderweg om u te begeleiden?” vroeg ze.

Sophie schudde rustig haar hoofd.

“Nee. Maar ik red me wel.”

En dat deed ze al jaren.

Na het overlijden van haar moeder had ze haar studie moeten onderbreken om te werken. Toch gaf ze haar dromen nooit op. Ze geloofde dat moeilijke tijden ooit plaats zouden maken voor betere dagen.

Enkele uren later begonnen de weeën.

De bevalling duurde bijna elf uur. Het was zwaar, maar Sophie bleef moedig. Iedere keer wanneer ze dacht dat ze niet verder kon, dacht ze aan het kindje dat ze binnenkort zou vasthouden.

Om precies 18.42 uur werd een gezonde jongen geboren.

Zijn eerste huiltje vulde de verloskamer.

Sophie glimlachte met tranen in haar ogen.

“Welkom, kleine Lucas,” fluisterde ze.

Een verpleegkundige legde de baby voorzichtig op haar borst.

Op dat moment kwam de dienstdoende kinderarts binnen…

vervolg op de volgende pagina

 

Pages: 1 2 3