Victoria keek me een paar seconden zwijgend aan.

“Je wilt dat ze denken dat jij nog steeds bang bent,” zei ze uiteindelijk.

Ik knikte langzaam.

“Als ze merken dat de politie al bewijs heeft, zullen ze proberen geld weg te sluizen en documenten te vernietigen. We moeten wachten tot ze zichzelf volledig verraden.”

De rechercheur die naast het bed stond, luisterde aandachtig.

“We kunnen het huis discreet in de gaten houden,” zei hij. “Zodra ze bewijsmateriaal proberen te verplaatsen, grijpen we in.”

Nog diezelfde ochtend werd ik officieel als slachtoffer gehoord. De arts legde mijn verwondingen vast en de beelden van de verborgen camera werden veilig opgeslagen. Elk detail werd zorgvuldig gedocumenteerd.

Ondertussen dacht Brandon dat ik spoorloos verdwenen was.

Volgens de buurvrouw had hij urenlang door het huis gelopen, schreeuwend mijn naam. Patricia bleef volhouden dat ik waarschijnlijk “overspannen” was geworden.

Maar achter gesloten deuren raakten ze zichtbaar zenuwachtig.

“Controleer de kluis,” zei Patricia.

“En de administratie.”

Ze ontdekten niet dat alle belangrijke documenten al weken eerder waren gekopieerd.

Diezelfde avond kwamen Brandon en Patricia bijeen met twee zakenpartners.

Ze waren ervan overtuigd dat ze het familiebedrijf volledig konden overnemen zodra ik officieel afstand zou doen van mijn rechten…

vervolg op de volgende pagina

 

Pages: 1 2 3