Skip to content
De deur van de neonatale afdeling sloot zich zacht achter hem. Even bleef de stilte hangen. Alleen het ritmische geluid van de monitoren herinnerde Emma eraan dat haar twee pasgeboren kinderen bleven vechten voor iedere ademhaling.
Ze keek naar de documenten die nog steeds op haar schoot lagen. Zonder een woord te zeggen vouwde ze de papieren dicht en legde ze naast zich neer. Dit was niet het moment om na te denken over geld, bezittingen of een mislukt huwelijk. Haar aandacht hoorde bij haar kinderen.
Een verpleegkundige kwam voorzichtig dichterbij.
“Gaat het met u?”
Emma haalde diep adem en knikte langzaam.
“Niet echt,” antwoordde ze eerlijk. “Maar mijn kinderen hebben mij nu nodig.”
De verpleegkundige glimlachte bemoedigend.
“En zij hebben een sterke moeder.”
Die woorden bleven in haar gedachten hangen.
Toen de verpleegkundige weer wegliep, pakte Emma haar telefoon. De batterij was bijna leeg. Tussen de gemiste oproepen zag ze een onbekend nummer dat haar meerdere keren had geprobeerd te bereiken.
Normaal zou ze het hebben genegeerd.
Vandaag besloot ze terug te bellen.
“Met Emma.”
Aan de andere kant van de lijn klonk een vriendelijke mannenstem.
“Goedemiddag. Spreek ik met mevrouw Emma Vermeer?”
“Ja.”
“Mijn naam is David Jansen. Ik ben notaris. Ik probeer u al twee dagen te bereiken in verband met een belangrijke nalatenschapszaak.”
Emma fronste haar wenkbrauwen…
vervolg op de volgende pagina