Skip to content Amelia bleef enkele minuten roerloos in de oude fauteuil zitten. Alleen het zachte tikken van de regen tegen de ramen doorbrak de stilte. De lege kamers voelden groter aan dan ooit. Overal waar ze keek, zag ze herinneringen aan James. Zijn favoriete mok stond nog op het aanrecht. Zijn jas hing nog aan de kapstok alsof hij elk moment weer naar binnen zou lopen.
Ze haalde diep adem en stond langzaam op. Ze wist dat ze de koffers eigenlijk moest uitpakken, maar de gedachte alleen al voelde te zwaar. In plaats daarvan liep ze naar de keuken om een glas water te halen.
Op dat moment hoorde ze een vreemd geluid.
Een zacht, regelmatig piepen.
Ze fronste haar wenkbrauwen en keek om zich heen. Eerst dacht ze dat het van buiten kwam, maar het geluid werd steeds duidelijker. Het leek uit de gang te komen.
Nieuwsgierig liep ze ernaartoe….