Skip to content Rédaction
Sophie keek naar het ziekenhuisarmbandje in haar hand en daarna weer naar mij.
“Ethan…” zei ze zacht.
Haar stem klonk anders dan ik me herinnerde. Niet koud. Niet boos. Alleen moe.
“Ik wilde niet dat je dit zo zou ontdekken.”
Ik bleef op een paar meter afstand staan.
“Wat bedoel je?”
Ze keek naar de grond.
“Ik wilde je niet terughalen uit schuldgevoel.”
Die woorden raakten me harder dan ik had verwacht.
Ik ging voorzichtig op de stoel naast haar zitten.
“Sophie, waarom ben je hier?”
Ze haalde diep adem.
“Ik ben ziek.”
Twee eenvoudige woorden.
Maar ze veranderden alles.
Ik voelde mijn keel dichtknijpen…