Skip to content Het was alsof de hele kamer even geen adem meer haalde. Marcus bleef rustig, ondanks de spanning. Hij deed een stap achteruit zodat de beveiligers veilig tussen David en Lily konden gaan staan.
“Blijf alstublieft waar u bent,” zei een van de beveiligers kalm.
David keek om zich heen, alsof hij een uitweg zocht, maar hij maakte geen beweging meer. De hoofdverpleegkundige kwam de kamer binnen en legde voorzichtig een deken over Lily’s schouders.
“Je bent veilig,” zei ze zacht.
Marcus richtte zijn aandacht volledig op het meisje. Met uiterste zorg verwijderde hij de rest van het gips. De arts onderzocht haar been en ontdekte dat het roestige metaal een kleine wond had veroorzaakt, maar gelukkig geen blijvende schade. Het briefje werd voorzichtig in een steriel zakje gelegd zodat het bewaard kon blijven.
Even later arriveerden een maatschappelijk werker en een kinderpsycholoog. Zij gingen naast Lily zitten zonder haar te overladen met vragen. Ze gaven haar de tijd om zelf te beslissen wanneer ze wilde praten.
Na enkele minuten pakte Lily een kleurpotlood dat op tafel lag. Ze tekende een klein huis, een boom en een meisje dat alleen op een bankje zat. Daarna fluisterde ze:
“Ik wilde dat iemand zou zien dat er iets niet klopte.”
Die woorden maakten diepe indruk op iedereen in de kamer…