Skip to content De stilte duurde slechts enkele seconden, maar voor iedereen op het landgoed voelde het als een eeuwigheid.
Eleanor Montgomery bleef roerloos op het balkon staan. Haar gezicht, dat normaal geen enkele emotie verried, was lijkbleek geworden. Beneden wisselden de gasten verbaasde blikken uit. Sommigen fluisterden, anderen pakten haast ongemerkt hun telefoon, maar niemand durfde iets hardop te zeggen.
Ik kneep zacht in Liams hand.
“Blijf dicht bij mama,” zei ik rustig.
De drie jongens knikten tegelijk. Ze hadden geen idee waarom iedereen hen zo aankeek. Voor hen was dit gewoon een bijzondere dag waarop ze mooie pakken mochten dragen.
Op dat moment verscheen Ethan bij de ingang van de ceremonie. Hij droeg een donkerblauw trouwkostuum en glimlachte nog naar de gasten. Maar zodra zijn blik op ons viel, verdween die glimlach volledig.
Hij bleef stokstijf staan.
Zijn ogen gleden van Liam naar Noah en vervolgens naar Caleb.
Alsof hij in een spiegel keek die drie keer was vermenigvuldigd.
“Dat… kan niet,” fluisterde hij.
Zijn verloofde Caroline keek hem vragend aan.
“Ethan? Wie zijn zij?”