Skip to content Het Gebroken Kompas – Deel 2
Ik kon die ontmoeting onmogelijk uit mijn hoofd zetten.
Diezelfde avond haalde ik de oude kartonnen doos van de bovenste plank uit mijn kledingkast. Jarenlang had ik hem niet geopend. Binnenin lagen vergeelde foto’s, bioscoopkaartjes, een paar ansichtkaarten en helemaal onderin een klein notitieboekje.
Tussen de pagina’s vond ik precies waar ik naar zocht.
Een foto van Camila.
Ze glimlachte zoals ik haar herinnerde: zorgeloos, met dezelfde warme blik die ik acht jaar geleden in Seattle had leren kennen. Op haar linkerschouder was net zichtbaar de tatoeage van het gebroken kompas.
Mijn hart sloeg sneller.
“Waarom heb je me nooit meer gezocht?” fluisterde ik.
De volgende ochtend besloot ik terug te gaan naar Central Park. Misschien kwamen de meisjes daar vaker spelen.
Uren verstreken.
Net toen ik wilde vertrekken, zag ik dezelfde oppas opnieuw.
Ze liep alleen.
Ik verzamelde al mijn moed en sprak haar aan.
“Excuseer me.”
Ze draaide zich om en herkende me direct.
“U bent de man van gisteren.”
Ik knikte.
“Ik wil alleen weten of Camila Montgomery in orde is.”
De vrouw keek zenuwachtig om zich heen.
“Ik mag daar niet over praten.”
“Alstublieft. Het is belangrijk.”
Ze zweeg enkele seconden.
“Ze heeft het niet makkelijk gehad.”
Meer wilde ze eerst niet zeggen.
Toen haalde ze diep adem.
“Als u echt om haar geeft… kom dan morgen om tien uur naar het kleine café aan de westkant van het park.”