Skip to content Mijn stem trilde niet.
“Voordat we verdergaan met dit feest,” zei ik terwijl de hele zaal stilviel, “moet ik eerst iets vragen aan mijn echtgenoot en aan mijn broer.”
Het geroezemoes verstomde. Zelfs het orkest stopte met spelen.
Evan glimlachte nog steeds, maar ik zag hoe zijn kaak zich aanspande.
“Waar waren jullie twintig minuten geleden?” vroeg ik rustig.
Peter lachte ongemakkelijk.
“Serieus? Is dit een grap?”
“Nee,” antwoordde ik. “Ik stel een eenvoudige vraag.”
Evan zette een stap naar voren.
“Liefje, dit is niet het juiste moment.”
“Misschien is het juist het perfecte moment.”
Alle ogen waren op ons gericht.
Ik draaide me even naar Sophie, die inmiddels de hand van mijn moeder vasthield. Ze keek onzeker mijn kant op. Ik knikte haar geruststellend toe.
“Mijn dochter vertelde me dat ze jullie iets zag doen wat niet mocht. Ze zei ook dat haar gevraagd werd om erover te zwijgen.”
Een golf van gefluister ging door de zaal.
Peter zuchtte diep.
“Is dit echt gebaseerd op wat een kind van vijf denkt gezien te hebben?”
Ik keek hem strak aan.
“Dan krijg je nu de kans om uit te leggen.”…