Skip to content DEEL 2
Emily draaide zich om.
Drie kleine jongens renden zo hard als hun korte beentjes hen konden dragen over de oprijlaan. Ethan liep voorop, Noah volgde met tranen in zijn ogen en Liam probeerde hen bij te houden terwijl hij naar adem hapte.
“Juffrouw Emily! Ga niet weg!” riep Ethan.
Emily liet haar koffer los en knielde meteen neer. Nog voordat ze iets kon zeggen, vlogen de drie jongens tegelijk in haar armen.
“Papa heeft een fout gemaakt,” snikte Noah.
“Je hebt niets gestolen,” zei Liam vastberaden.
Emily slikte haar tranen weg.
“Luister eens naar mij,” fluisterde ze zacht. “Jullie moeten terug naar huis. Jullie vader maakt zich zorgen.”
“Nee!” riep Ethan. “Er is iets gebeurd!”
Zijn stem klonk anders dan normaal.
Niet verdrietig.
Bang.
“Wat bedoel je?” vroeg Emily.
De jongens keken elkaar aan.
Toen zei Liam zacht:
“Victoria was in papa’s kantoor.”
Emily voelde haar hart sneller kloppen.
“Wanneer?”
“Nadat jij weg moest.”
“Ze dacht dat wij buiten speelden,” vervolgde Noah. “Maar wij waren verstopt achter de bank.”
Ethan wees terug naar het enorme landhuis.
“Ze haalde allemaal papieren uit de kluis.”
Emily fronste.
“Welke papieren?”
“We weten het niet,” antwoordde Liam. “Maar daarna belde ze iemand.”
Emily voelde een rilling over haar rug lopen.
“Wat zei ze?”
Ethan probeerde zich de woorden te herinneren.
“Ze zei… ‘Nu is Emily weg. Vanavond teken ik alles.'”
Emily keek geschrokken richting het huis.
Dat klonk niet als een gesprek over een horloge.
Dat klonk als een plan.
Voordat ze verder kon vragen, stopte er plotseling een zwarte SUV naast hen.
Twee beveiligers stapten uit.
“Mevrouw Carter,” zei een van hen beleefd. “Meneer Hawthorne wil niet dat u nog op het terrein bent.”
Emily knikte verdrietig.
“Dat begrijp ik.”
Ze gaf ieder jongetje een knuffel.
“Wees lief voor elkaar.”…