Skip to content Brennan bleef enkele seconden zwijgend staan. De drukte van het station leek te vervagen. Het geluid van aankomende treinen, haastige voetstappen en omroepberichten verdween naar de achtergrond. Zijn blik bleef rusten op het slapende meisje.
Zijn assistent schraapte zijn keel.
“Mijnheer Ashford… de vergadering…”
Brennan antwoordde niet.
In plaats daarvan haalde hij langzaam zijn portemonnee uit zijn binnenzak. Tussen verschillende bankpassen en visitekaartjes zat een matzwarte creditcard. De kaart zonder bestedingslimiet, die slechts een handvol mensen binnen zijn bedrijf ooit had gezien.
Hij keek naar de vrouw.
“Hoe heet u?”
Ze aarzelde.
“Emily.”
“En uw dochter?”
Een voorzichtige glimlach verscheen op haar gezicht.
“Sophie.”
Brennan knielde onverwacht neer, waardoor Emily hem verbaasd aankeek.
“Emily,” zei hij rustig, “ik wil dat u deze kaart aanneemt.”
Ze fronste haar wenkbrauwen.
“Nee… dat kan ik niet.”
“Toch wel.”
Hij legde de kaart voorzichtig in haar trillende hand.
“Vierentwintig uur. Gebruik hem voor wat u nodig hebt. Niemand zal u tegenhouden.”
Emily keek alsof ze dacht dat hij een grap maakte.
“Waarom?”
Die vraag verraste hem…