Renata keek haar zus enkele seconden zwijgend aan. Haar gezicht bleef kalm, maar vanbinnen voelde ze hoe alle herinneringen opnieuw voorbijtrokken. De verloren bruiloft, de vernedering, de stilte van haar ouders en de jaren waarin ze zichzelf had wijsgemaakt dat hard werken alle pijn kon vervangen.

“Je hebt gelijk,” zei Renata uiteindelijk.

Kamila keek verbaasd op.

“Ik begrijp inderdaad niet hoe het voelt om afhankelijk te zijn van iemand die je steeds teleurstelt. Omdat ik heb geleerd om op mezelf te vertrouwen.”

Er viel een lange stilte.

Kamila liet haar hoofd zakken.

“Ik weet dat ik fouten heb gemaakt,” fluisterde ze. “Maar ik weet niet meer wat ik moet doen.”

Renata stond op, liep naar het raam en keek uit over de stad. Drie jaar geleden reed ze nog iedere ochtend met de bus naar haar werk. Nu beschikte ze over een bedrijfswagen met chauffeur. Niet omdat iemand haar iets cadeau had gedaan, maar omdat ze iedere promotie zelf had verdiend.

“Waarom ben je echt gekomen?” vroeg ze zonder zich om te draaien.

Kamila aarzelde…..

vervolg op de volgende pagina

Pages: 1 2 3