histoire jd

Emma kon haar ogen niet losmaken van het kleine notitieboekje dat ze in haar handen hield. De enkele zin op de laatste pagina bleef door haar hoofd spoken.

**”Zoek niet naar mij. Zoek naar de sleutel.”**

“Welke sleutel?” fluisterde ze.

Voordat Sarah iets kon antwoorden, klonk er een pieptoon vanuit de gang. Een verpleegkundige duwde een medicijnkarretje voorbij zonder hen aandacht te schenken.

“Misschien bedoelt hij geen echte sleutel,” zei Sarah zacht. “Soms verwijst zo’n boodschap naar een code of een belangrijk document.”

Emma stopte het notitieboekje voorzichtig in haar tas.

“Dan moeten we uitzoeken waar hij het over had.”

Ze verlieten het gebouw zonder argwaan te wekken. Buiten was het druk. Mensen liepen haastig voorbij, taxi’s reden af en aan en niemand leek te vermoeden dat Emma zich midden in een mysterie bevond.

Onderweg naar huis dacht ze voortdurend aan Sophie.

Haar dochter moest buiten alles blijven.

Die avond zat Sophie aan de keukentafel te tekenen.

“Kijk mama,” zei ze trots.

Ze hield een tekening omhoog waarop zijzelf, Emma en de oude stoffen pop naast elkaar stonden.

Maar achter de pop had Sophie een klein gouden sleuteltje getekend.

Emma keek verbaasd.

“Waarom heb je die sleutel erbij getekend?”

Sophie haalde haar schouders op.

“Ik droomde vannacht dat de pop een sleutel bewaakte.”.

vervolg op de volgende pagina

Leave a Comment