Zaterdagmorgen begon zoals zoveel andere weekenden. Mijn broer Thomas belde me vroeg op met de vraag of ik een paar uur op zijn dochter Sofie wilde passen. Hij en zijn vrouw moesten onverwacht naar een belangrijke afspraak en konden geen oppas vinden.

Sofie was zeven jaar oud, nieuwsgierig en altijd vriendelijk. Ze bracht graag tijd door met mijn dochter Noor, die bijna even oud was. Omdat de meisjes goed met elkaar konden opschieten, besloot ik hen mee te nemen naar een natuurpark met een klein recreatiemeer. Het leek de perfecte plek om een rustige dag door te brengen.

De ochtend verliep zonder problemen. De meisjes verzamelden schelpen langs de waterkant, bouwden zandkastelen en lachten om de eenden die nieuwsgierig dichtbij kwamen. Ik genoot ervan om hen zo zorgeloos te zien spelen.

Na de picknick gingen we naar de kleedruimte om droge kleren aan te trekken. Terwijl Noor enthousiast vertelde over haar grootste zandkasteel, bleef Sofie opvallend stil. Ze keek steeds om zich heen voordat ze haar vest aantrok.

Plotseling zag ik dat ze voorzichtig haar mouw naar beneden trok, alsof ze iets wilde verbergen.

“Sofie,” vroeg ik rustig, “gaat alles goed?”

Ze glimlachte zwakjes.

“Ja hoor.”

Toch klonk haar stem onzeker…

vervolg op de volgende pagina

Pages: 1 2 3