Skip to content Toen ze haar rugzak optilde, viel er een klein notitieboekje op de grond. Ik bukte om het op te rapen, maar voordat ik het kon aangeven, pakte Sofie het haastig uit mijn handen.
“Dat is privé,” zei ze zacht.
Ik knikte begrijpend. “Dat is helemaal goed.”
Toch voelde ik dat er iets niet klopte.
Onderweg naar huis bleef het stil in de auto. Noor viel zelfs even in slaap, maar Sofie bleef uit het raam kijken.
Toen we voor een rood verkeerslicht stonden, vroeg ze ineens:
“Tante Eva… mag ik je iets vragen?”
“Natuurlijk.”
“Denk je dat grote mensen altijd de waarheid vertellen?”
Haar vraag verraste me.
“Niet altijd,” antwoordde ik eerlijk. “Maar de mensen die van je houden, proberen wel eerlijk te zijn.”
Ze keek even naar haar handen.
“En als iemand zegt dat je niets mag vertellen?”
Ik draaide me voorzichtig naar haar om.
“Dan hangt het ervan af waar het over gaat. Als iets je bang maakt of je een naar gevoel geeft, mag je dat altijd vertellen aan iemand die je vertrouwt.”
Ze knikte langzaam.
Eenmaal thuis maakte ik warme chocolademelk voor de meisjes. Terwijl Noor in de woonkamer een puzzel maakte, vroeg Sofie of ze me even alleen mocht spreken.
We gingen aan de keukentafel zitten…