Skip to content Hazels vingers trilden terwijl ze voorzichtig de verborgen naad onder de grootste roos van haar jurk opende.
Eerst begreep ze niet wat ze zag.
Toen hield ze haar adem in.
Tussen de lagen van de stof zat een klein, zorgvuldig ingenaaid stukje blauw lint.
Aan het lint hing een metalen bedeltje.
Een kleine houten hazelnoot.
Precies zoals degene die Mason haar jaren geleden had gegeven.
De hele zaal werd stil.
Hazel keek naar Eli alsof ze niet kon geloven wat ze in haar handen hield.
“Waar heb je dit vandaan?” fluisterde ze.
Eli slikte.
“Van je moeder.”
Iedereen keek naar mij.
Ik voelde mijn ogen vol tranen lopen.,,,