Skip to content Die nacht bleef ik roerloos liggen tot ik zeker wist dat Daniel en Rachel de slaapkamer hadden verlaten.
Pas toen opende ik voorzichtig mijn ogen.
Mijn hart bonsde nog steeds, maar mijn gedachten werden langzaam helderder.
Ik wist één ding zeker.
Paniek zou mij niet helpen.
Bewijs wel.
Ik haalde het kleine witte pilletje uit mijn wang en stopte het in een leeg medicijnpotje dat ik achter in mijn nachtkastje had bewaard.
Daarna pakte ik mijn reserve-telefoon, die Daniel niet kende.
Jaren geleden had ik hem gekocht voor mijn werk en daarna nooit meer gebruikt.
Gelukkig lag hij nog steeds op dezelfde plek.
Met trillende handen stuurde ik één bericht naar mijn beste vriendin Laura.
“Als je dit leest, bel me morgenochtend om negen uur precies. Als ik niet opneem, neem dan contact op met mijn advocaat.”
Daarna schakelde ik de telefoon weer uit.
De volgende ochtend deed ik alsof alles normaal was.
Daniel glimlachte vriendelijk terwijl hij koffie inschonk.
“Goed geslapen?”
“Eigenlijk wel,” antwoordde ik.
Hij leek opgelucht….