Skip to content Evan bukte zich en raapte de envelop voorzichtig op.
Zijn naam stond er inderdaad op, geschreven in een handschrift dat hij jarenlang niet had gezien.
Hij keek op.
Rachel was inmiddels gestopt.
Ze draaide zich langzaam om en zag dat hij de brief vasthield.
Haar schouders zakten.
“Je hebt hem gevonden,” zei ze zacht.
Evan liep een paar stappen dichterbij.
“Wat is dit?”
Rachel keek naar de drie kinderen, die nieuwsgierig in de kinderwagen zaten.
“Niet hier.”
Ze wees naar een rustig bankje aan de rand van het park.
Noelle bleef op een afstand staan.
Ze zag aan Evans gezicht dat dit gesprek belangrijk was.
Rachel ging zitten en haalde diep adem.
“Die brief had jij vier jaar geleden moeten krijgen.”
Evan keek verbaasd…