Skip to content Ze keek op de klok. Er waren nog geen dertig minuten verstreken sinds haar zoon en schoondochter waren vertrokken.
Plotseling ging haar telefoon.
“Ethan” verscheen op het scherm.
“Alles goed, mam?” vroeg hij.
“Ja,” antwoordde Margaret rustig. “Noah slaapt nu.”
Ze twijfelde even.
“Ethan… ik heb iets opgemerkt toen ik zijn luier verschoonde.”
Aan de andere kant bleef het enkele seconden stil.
“Wat bedoel je?”
“Er zit een blauwe plek op zijn buik.”
Opnieuw stilte.
“Waarschijnlijk niets ernstigs,” zei Ethan uiteindelijk. “Misschien heeft het riempje van het autostoeltje gedrukt.”
Margaret kende haar zoon goed genoeg om de onzekerheid in zijn stem te horen.
“Misschien,” zei ze. “Maar ik wil dat een arts ernaar kijkt.”
“Dat is niet nodig,” antwoordde Ethan iets te snel.
Nu voelde Margaret dat haar ongerustheid groeide.
“Waarom niet?”
“Omdat… omdat hij gisteren ook al onderzocht is.”
“Onderzocht? Waarom heb je daar niets over verteld?”
Ethan zuchtte diep.
“We wilden je niet ongerust maken.”
Voordat Margaret verder kon vragen, verbrak Ethan het gesprek.
Ze keek verbaasd naar haar telefoon.
Dat was niets voor hem.
Twintig minuten later hoorde ze een auto de oprit oprijden.
Niet Ethan.
Natalie stapte alleen uit….