Skip to content Ze zag er anders uit. Haar haar was korter, haar gezicht droeg de sporen van moeilijke jaren, maar haar ogen waren hetzelfde.
Rustig.
Warm.
Eerlijk.
Thomas wist niet wat hij moest zeggen.
“Sofie?”
De doos in haar handen zakte bijna naar de grond.
Ze keek op.
De stilte tussen hen voelde zwaarder dan woorden.
“Thomas.”
Zijn naam klonk niet boos.
Dat maakte het juist moeilijker.
Want boosheid kon je beantwoorden.
Verdriet niet.
“Ik wist niet dat je terug was,” zei ze uiteindelijk.
“Ik ook niet echt.”
Een kleine glimlach verscheen op haar gezicht.
“Dat klinkt nog steeds typisch voor jou.”
Hij wilde lachen, maar het lukte niet helemaal.
Vijf jaar geleden waren ze verloofd geweest.
Ze hadden plannen gemaakt.
Een huis.
Een gezin.
Een toekomst.
Totdat Thomas op een dag een bericht kreeg dat zijn vader ernstig ziek was geworden in een andere staat. Zijn familie verwachtte dat hij zou vertrekken om het familiebedrijf te redden.
Hij had Sofie beloofd terug te komen.
Maar weken werden maanden.
Misverstanden groeiden.
En uiteindelijk had Sofie hem verlaten.
Tenminste, dat dacht hij.
“Ik heb je geprobeerd te bereiken,” zei Sofie zacht.
Thomas keek verrast.
“Wanneer?”
“Meerdere keren.”
“Ik heb nooit iets ontvangen.”
Ze keek weg.
“Dat dacht ik al.”
Die woorden maakten hem nieuwsgierig…