**DEEL 2**

Terwijl de echo doorging en het rustige ritme van het hartje door de kamer klonk, bleef ik glimlachen naar Chloe. Vanbinnen werkte mijn hoofd sneller dan ooit. Mijn bericht was niet naar een vriend gestuurd, maar naar iemand die ik al jaren kende: een ervaren advocaat die gespecialiseerd was in medische aansprakelijkheid en huiselijk geweld. Binnen enkele minuten kreeg ik antwoord.

*”Blijf rustig. Laat haar nergens alleen. Wij regelen de rest.”*

Ik stopte mijn telefoon terug in mijn tas alsof er niets was gebeurd.

De echoscopiste glimlachte vriendelijk. “Met de baby ziet alles er goed uit,” zei ze. “Een sterke hartslag en een gezonde groei.”

Ik zag hoe Chloe even haar ogen sloot. Voor het eerst die dag verscheen er een klein sprankje hoop op haar gezicht.

Toen de afspraak voorbij was, verscheen Julian in de deuropening. Zijn witte jas was perfect gestreken en zijn glimlach leek even professioneel als altijd.

“Hoe gaat het met mijn twee favoriete dames?” vroeg hij.

Niemand die hem niet kende, zou vermoeden wat zich achter gesloten deuren afspeelde.

Ik glimlachte beleefd terug.

“Alles ziet er goed uit,” antwoordde ik.

Zijn blik bleef iets te lang op Chloe rusten. Zij keek onmiddellijk naar de grond.

Dat ene gebaar vertelde mij meer dan duizend woorden…

vervolg op de volgende pagina

Pages: 1 2 3