Skip to content
“Wie?”
Ze antwoordde nauwelijks hoorbaar.
“Arthur.”
Ik draaide me om naar mijn vader.
Mijn vader zat nog steeds in zijn rolstoel.
Hij keek me recht aan.
Mijn mond viel open.
“Papa?”
Arthur begon met zijn hand op de armleuning te tikken.
Drie keer.
Toen wees hij naar zijn jas.
Ik liep naar hem toe.
In de binnenzak zat een klein notitieboekje.
Ik opende het.
De eerste pagina bevatte slechts enkele woorden:
Clara vertelde me de waarheid.
Mijn adem stokte.
Mijn vader kon sinds zijn beroerte moeilijk praten, maar hij schreef nog steeds.
Op de volgende pagina stond:
Derek liegt. Teresa beschermt hem. Maar Clara was bang voor iemand anders.
Ik keek naar mijn moeder.
“Wie?”
Ze begon te huilen.
“Je broer had schulden,” zei ze. “Maar Clara ontdekte dat hij niet alleen schulden had. Hij had geld geleend van mensen die hem onder druk zetten.”
Derek draaide zich om.
“Dat is niet eerlijk.”
Collins hield zijn hand op.
“Laat haar uitpraten.”
Mijn moeder vervolgde.
“Clara wilde je alles vertellen voordat je terugkwam.”
“Waarom deed ze dat niet?”
“Omdat ze dacht dat ze eerst bewijs nodig had.”
Ik dacht aan onze laatste telefoongesprekken.
Clara had inderdaad vreemd geklonken.
Ze had meerdere keren gezegd:
“Alex, beloof me dat je voorzichtig bent.”
Ik had gedacht dat ze gewoon bezorgd was omdat mijn zakenreis gevaarlijk kon zijn.
Nu begreep ik het.
Collins vroeg:
“Wie wist dat uw zoon op zakenreis was?”
Mijn moeder keek naar Derek.
“Derek.”
Ik voelde een koude rilling.
“Hoe wist jij precies wanneer ik zou vertrekken?”
Derek antwoordde niet.
Collins noteerde iets.
“En wie had toegang tot uw reisgegevens?”
Ik dacht na.
“Mijn werkgever. Mijn assistent. Mijn moeder… en mijn broer.”
Derek keek op.
“Alex, ik zou je nooit kwaad doen.”
“Maar je hebt tegen me gelogen.”
“Ik was bang.”
“Waarvoor?”
Hij zweeg.
Toen zei hij:
“Voor de waarheid.”
Op dat moment kwam een rechercheur vanuit de gang binnen.
“We hebben iets gevonden in Clara’s slaapkamer.”
Hij hield een kleine bewijszak omhoog…..
vervolg op de volgende pagina