Skip to content Ze arriveerde met een kleine handtas, gaf Ruben een korte kus en keek direct naar de rijk gevulde tafel.
“Dat ziet er behoorlijk uitgebreid uit,” zei ze.
“Er is genoeg voor iedereen,” antwoordde Martha glimlachend.
Tijdens de maaltijd verliep alles rustig. Er werd gelachen, herinneringen werden opgehaald en de kinderen speelden verstoppertje tussen de fruitbomen.
Pas toen iedereen klaar was met eten, veranderde de sfeer.
Elise stond op, liep naar de keuken en pakte drie grote bewaardozen uit haar tas.
“Dan neem ik deze wel mee,” zei ze terwijl ze de mooiste stukken vlees begon in te pakken.
Niemand reageerde direct.
Ze vulde de eerste doos.
Daarna de tweede.
En vervolgens begon ze aan de derde.
Martha keek zwijgend toe.
Niet omdat het eten belangrijker was dan de familie.
Maar omdat niemand had gevraagd of anderen misschien ook nog iets wilden meenemen.
Ruben keek ongemakkelijk naar zijn bord.
Zijn vader legde rustig zijn bestek neer.
De gesprekken aan tafel vielen langzaam stil.
Elise leek het niet eens op te merken.
“Zo hoeven we morgen niet te koken,” zei ze tevreden.
Martha stond langzaam op.
Ze liep rustig naar het aanrecht.
Ze pakte een leeg bord en zette dat naast de bewaardozen.
“Elise,” zei ze vriendelijk.
“Ja?”
“Mag ik je iets vragen?”
“Natuurlijk.”
“Heb je gezien dat de kinderen straks misschien nog honger krijgen?”
Elise haalde haar schouders op.
“Er ligt toch nog genoeg?”
Martha glimlachte nog steeds.
“Dat weet ik niet zeker.”
Ze wees naar de bijna lege schalen…