Skip to content
—
De regen tikte onophoudelijk tegen de ramen terwijl Emma nog steeds door het kijkgaatje keek. Haar zus Vanessa stond met gebogen schouders in de gang. De zelfverzekerde glimlach die ze jarenlang had gedragen, was verdwenen. Haar mascara was uitgelopen en haar elegante jas hing slordig om haar heen. Naast haar stond hun moeder, die zichtbaar moeite had om haar evenwicht te bewaren.
Emma opende de deur slechts een klein stukje.
“Wat wil je?” vroeg ze rustig.
Vanessa haalde diep adem. Voor het eerst sinds jaren klonk haar stem niet boos, maar uitgeput.
“Mag ik vijf minuten?” vroeg ze.
Emma keek naar Caleb. Hij knikte voorzichtig, maar bleef dicht bij de deur staan.
“Vijf minuten,” antwoordde Emma…