Skip to content En er brandde geen licht.
Daniel pakte zijn telefoon en belde haar opnieuw.
Geen antwoord.
Hij glimlachte even, omdat hij zichzelf probeerde gerust te stellen.
Misschien was haar batterij leeg.
Misschien was ze bij een vriendin.
Misschien…
Maar diep vanbinnen wist hij dat er iets niet klopte.
De politie had hem een uur eerder gebeld.
“Uw vrouw is vermist,” had de rechercheur gezegd.
“Maar we hebben geen aanwijzingen dat ze in gevaar is.”
Daniel had die woorden onthouden.
Geen aanwijzingen.
Dat betekende niet dat alles goed was.
Binnen in het huis vond hij alles precies zoals Marina het had achtergelaten. Haar jas hing aan de kapstok. Haar favoriete mok stond naast het koffieapparaat. Op tafel lag een boek dat ze aan het lezen was.
Maar er was één ding vreemd.
Marina was extreem georganiseerd.
Ze liet nooit belangrijke documenten rondslingeren.
Toch lag er een stapel papieren op haar bureau.
Daniel ging zitten en begon te lezen.
Het waren financiële rapporten.
Namen.
Datums.
Bedragen.
Hij begreep niet meteen wat hij zag, maar hij herkende wel iets…
vervolg op de volgende pagina