Skip to content “Waarom?”
“Dit is belangrijk.”
“Dat zei je gisteren ook.”
Harrison zuchtte diep.
“Claire, alsjeblieft. Ik wil alleen praten.”
Ze bleef enkele seconden stil.
Uiteindelijk activeerde ze de beveiligde toegangsdeur van de lobby, maar de deur van haar appartement bleef op slot.
Enkele minuten later stond Harrison opnieuw voor haar deur.
Toen ze opende, bleef hij verbaasd staan.
“Je laat me niet eens meer zomaar binnen.”
“Dat klopt.”
Hij stapte voorzichtig naar binnen en keek rond.
Alles stond er nog precies zoals tijdens hun huwelijk.
Alleen de foto’s waarop ze samen stonden, waren verdwenen.
Op de kast stond nu slechts één ingelijste foto.
Claire met haar vader.
Harrison keek er even naar en draaide zich toen om.
“Mijn moeder is helemaal overstuur.”
Claire schonk zichzelf een kop koffie in.
“Dat verrast me niet.”
“Ze begrijpt niet waarom je haar zo behandelt.”
Claire keek hem rustig aan.
“Ze begrijpt heel goed waarom.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Ze voelde zich vernederd.”
Claire zette haar kopje neer.
“Vernedering is iets anders dan verantwoordelijkheid.”
Er viel opnieuw een stilte.
Voor het eerst sinds lange tijd leek Harrison geen passend antwoord te hebben.
Na enkele ogenblikken haalde hij diep adem.
“Ik ben niet gekomen om ruzie te maken.”
“Waarom dan wel?”
Hij keek haar serieus aan.
“Er zijn mensen die vragen beginnen te stellen.”
Claire fronste haar wenkbrauwen.
“Waarover?”
“Over de uitgaven.”
Ze zei niets.
Hij vervolgde:
“Het gala van gisteren heeft meer aandacht gekregen dan we hadden verwacht.”
Claire leunde tegen het aanrecht.
“Dat is niet mijn probleem.”
“Misschien wel.”
Hij aarzelde.
“Verschillende bestuursleden vragen zich af waarom mijn moeder altijd met jouw kaarten betaalde.”
Claire glimlachte nauwelijks zichtbaar…