Skip to content Even later mocht Emily weer binnenkomen.
“En?” vroeg ze opgewekt.
“Geen complicaties,” antwoordde ik. “Alleen wat irritatie door het natte gips. We leggen straks een nieuw verband aan.”
Ze glimlachte opgelucht.
“Dank u, dokter.”
Maar mijn aandacht bleef bij Ethan.
Hij keek nog steeds naar de vloer.
Alsof hij bang was dat zelfs oogcontact gevaarlijk kon zijn.
Toen zij even met haar telefoon bezig was, haalde ik het briefje voorzichtig uit mijn zak.
Er stonden slechts drie zinnen op.
*Help alstublieft mijn vader.*
*Ze laat niemand hem zien.*
*Ze zegt dat hij weg is, maar ik weet dat hij thuis is.*
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
Kinderen verzinnen soms verhalen.
Maar mijn ervaring had me geleerd dat ze zelden zulke specifieke dingen opschrijven zonder reden.
Ik stopte het briefje weer weg.
“Sarah,” zei ik even later tegen de hoofdverpleegkundige toen we buiten de kamer stonden. “Kun jij discreet controleren wie de wettelijke voogd van Ethan is?”
Tien minuten later kwam ze terug.
“Vreemd,” zei ze zacht.
“Wat is er?”
“Volgens het dossier is zijn biologische vader nog steeds zijn wettelijke voogd.”
“En de moeder?”
“Overleden, drie jaar geleden.”
“Is er iets bekend over de vader?”
Sarah schudde haar hoofd.
“Alleen dat hij de laatste maanden geen medische afspraken heeft bijgewoond.”
Mijn blik gleed terug naar de behandelkamer.
Emily stond glimlachend naast Ethan…