Skip to content ### Het vervolg
Zaterdag kwam sneller dan verwacht.
Om elf uur ‘s ochtends stond ik in mijn nieuwe keuken met een kop koffie in mijn hand.
Door de hoge ramen viel zonlicht naar binnen.
De vloer glansde.
De muren waren pas geschilderd.
Aan de achterkant van het huis liep een brede glazen deur naar een terras met uitzicht op een rustige tuin.
Dit was geen vervallen appartement.
Geen sociale huurwoning.
Geen “sloppenwijk”.
Het was mijn huis.
Wat Martha niet wist, was dat ik de afgelopen vijf jaar had gespaard om dit huis te kunnen kopen.
Niet omdat ik rijk was.
Omdat ik geduldig was….