Skip to content
“Wacht even.”
Ze controleerde de gegevens.
“Er staat inderdaad een bezoek geregistreerd rond 2:17 uur.”
Mijn hart sloeg over.
“Wie?”
Gloria keek naar het scherm.
“Een vrouw met een bezoekerspas.”
“Mijn moeder?”
“Ik weet het niet. De naam die hier staat is niet volledig ingevuld.”
Dat maakte me nog ongeruster.
Ik belde Daniel.
Hij kwam onmiddellijk terug naar de kamer.
Toen hij hoorde wat er was gebeurd, werd zijn gezicht ernstig.
“We gaan geen conclusies trekken,” zei hij. “Maar we gaan dit wel serieus nemen.”
Hij vroeg de beveiliging om de camerabeelden van de gang te bewaren.
Niet lang daarna kwam een medewerker van de beveiliging naar onze kamer.
“Er is iets vreemds.”
Hij liet ons een opname zien.
Op het scherm verscheen mijn moeder.
Ze liep rustig door de gang.
Ze had inderdaad een bezoekerspas.
Ze bleef enkele minuten voor Lily’s kamer staan.
Toen kwam er een andere vrouw in beeld.
Mijn moeder draaide zich naar haar toe.
Ze leken kort met elkaar te praten.
Daarna vertrok mijn moeder.
Ik keek naar het scherm.
“Wie is die andere vrouw?”
De beveiligingsmedewerker wist het niet.
Daniel vroeg of de beelden konden worden opgeslagen.
“Dat gebeurt.”
Ik keek naar Emma.
Ze zat stil op de stoel.
“Is dat de vrouw die je zag?”
Emma knikte.
“Maar oma kende haar.”
“Hoe weet je dat?”
“Omdat oma haar ‘Marianne’ noemde.”
Ik keek naar Daniel.
“Ken jij iemand die Marianne heet?”
Hij schudde zijn hoofd.
Gloria keek naar de beveiligingsmedewerker.
“Misschien staat ze geregistreerd.”
Dat bleek niet zo te zijn.
Er was geen bezoeker met die naam.
Die ontdekking veranderde de sfeer in de kamer.
Niet omdat we wisten wat er gebeurd was.
Maar omdat we nu wisten dat iemand zonder duidelijke registratie bij de NICU was geweest.
Daniel vroeg de beveiliging om de situatie te onderzoeken.
Ik bleef bij Lily.
De arts kwam later binnen met goed nieuws…
vervolg op de volgende pagina