Skip to content Hier is het vervolg, in dezelfde spannende stijl, met een veilige en advertentievriendelijke verhaallijn.
Écriture
De eerste agent liep rechtstreeks naar de woonkamer.
“Niemand verlaat het huis totdat we een duidelijk beeld hebben van wat hier is gebeurd.”
Mijn ogen bleven op Lily gericht.
Ze zat stil op de bank met haar pop tegen haar borst gedrukt.
Toen de agent naast haar ging zitten, fluisterde ze:
“Ik wil papa vertellen waar mama iets heeft verstopt.”
Mijn hart sloeg over.
“Wat bedoel je, lieverd?”
Lily keek naar de trap.
“Onder mama’s bed.”
Een agent keek meteen naar zijn collega.
“Niemand raakt de slaapkamer aan.”
Twee agenten gingen naar boven.
Mijn moeder begon te protesteren.
“Dat is niet nodig. Clara had daar alleen persoonlijke spullen.”
De agent keek haar strak aan.
“Dat bepalen wij.”
Tien minuten later kwamen ze terug met een kleine metalen doos.
Mijn naam stond erop.
Alex.
Ik herkende het handschrift onmiddellijk.
Clara.
Mijn handen trilden toen ik de doos aannam.
“Waar is de sleutel?” vroeg de agent.
Ik keek naar Lily.
Ze wees naar mijn moeders oude naaidoos.
Daarin lag een kleine sleutel die ik nog nooit eerder had gezien.
De doos klikte open.
Binnenin zat Clara’s telefoon.
Een tweede telefoon.
Een USB-stick.
En een envelop.
Op de envelop stond:
“Voor Alex. Alleen openen als ik niet meer met je kan praten.”
Mijn adem stokte.
Ik opende de brief.
Alex,
Als je dit leest, betekent het dat mijn angst werkelijkheid is geworden.
Ik wil niet dat je meteen iemand vertrouwt.
Niet je familie.
Niet je collega’s….
vervolg op de volgende pagina