Skip to content Hij haalde een kleine envelop uit zijn jas.
“Ze zei dat ik deze alleen mocht geven als ze zelf niet kon uitleggen waarom ze bepaalde keuzes had gemaakt.”
Mijn hart begon sneller te kloppen.
Voorzichtig maakte ik de envelop open.
Binnenin zat een brief.
De eerste zin liet me meteen huilen.
*”Aan mijn lieve zus, als je dit leest, betekent het dat Thomas eindelijk heeft verteld wat ik altijd al wist.”*
Ik keek verbaasd naar Thomas.
Hij keek naar de grond.
Ik las verder.
*”Iedereen denkt dat Thomas mij heeft gered. Maar de waarheid is dat hij mij niet heeft veranderd. Hij liet mij zien dat ik nooit veranderd hoefde te worden.”*
Mijn ogen vulden zich met tranen.
Lotte schreef over haar jeugd. Over momenten waarop ze zich buitengesloten voelde. Over mensen die aannamen dat ze bepaalde dingen nooit zou kunnen.
Maar ze schreef ook over Thomas.
*”Hij was de eerste persoon die niet vroeg wat ik kon of niet kon. Hij vroeg gewoon wie ik was.”*
Ik keek naar Thomas.
“Waarom wilde je dat ik dit las?”
Hij veegde een traan weg….