Skip to content
Emily kwam binnen met een grote glimlach.
“Sorry dat ik zo laat ben!”
Ze keek naar ons.
“Waarom is iedereen zo stil?”
Ik stond op.
“Emily, kom even naast me zitten.”
Ze liep naar mij toe.
Joon kwam overeind.
“Misschien kunnen we eerst eten.”
“Nee,” zei ik rustig. “We moeten eerst praten.”
Emily keek van mij naar haar man.
“Wat is er?”
Ik vertelde haar dat ik per ongeluk een deel van het gesprek tussen Joon en zijn vader had gehoord. Ik vertelde haar ook dat ik Koreaans had geleerd, zonder haar dat ooit te vertellen.
Emily staarde me ongelovig aan.
“Je begrijpt Koreaans?”
“Een beetje. Genoeg om te begrijpen dat jullie iets voor mij verborgen hielden.”
Joon sloot zijn ogen.
“Emily…”
“Wat is er aan de hand?” vroeg ze.
Young-ho legde zijn handen op tafel.
“Het is tijd dat je de waarheid hoort.”
Joon keek naar zijn vader.
“Niet zo.”
“Je hebt dit zelf veroorzaakt,” antwoordde Young-ho.
Emily werd zichtbaar ongerust.
“Joon, waar hebben jullie het over?”
Joon bleef lange tijd stil.
Toen zei hij zacht: “Toen ik je leerde kennen, wist ik dat mijn familie bepaalde verwachtingen van mij had.”
Emily fronste.
“Welke verwachtingen?”
“Mijn vader wilde dat ik een bepaalde financiële verplichting binnen de familie zou overnemen. Er waren zakelijke problemen. Ik voelde me onder enorme druk gezet.”
Emily keek naar Young-ho.
“Wat heeft dat met mij te maken?”
Joon slikte.
“Toen ik met jou trouwde, was een deel van mijn familie ervan overtuigd dat jij mij zou helpen om stabiliteit te krijgen.”
Emily stond op.
“Dus je trouwde met mij vanwege geld?”
“Nee!” zei Joon onmiddellijk. “Zo eenvoudig was het niet.”
“Maar je zei net…”…