Skip to content De SUV stopte voor de brede stenen trap.
Ik keek naar mijn vier jongens op de achterbank.
Carter zat rechtop. Mason probeerde zijn enthousiasme te verbergen. Reid keek naar de kerstverlichting alsof hij al bezig was met het versieren van een eigen huis. Owen hield zijn jas dicht tegen zich aan en keek vooral naar mij.
„Zijn jullie klaar?” vroeg ik.
Carter knikte.
„Ja, mam.”
Ik glimlachte.
„Dan gaan we.”
We stapten uit.
Op datzelfde moment gingen de dubbele voordeuren open.
Grant verscheen boven aan de trap.
Hij droeg zijn militaire uniform en naast hem stond zijn verloofde, Lauren. Zijn ouders stonden enkele meters achter hen.
Grant glimlachte.
„Je bent toch gekomen.”
Zijn blik gleed over mijn schouder.
Toen zag hij Carter.
Daarna Mason.
Reid.
Owen.
Zijn glimlach verdween…