Skip to content
Daniel schraapte zijn keel. “Emily, laten we dit binnen bespreken.”
“Net wilde je dat ik vertrok,” antwoordde ze rustig. “Nu wil je ineens praten?”
Vanessa probeerde de situatie te redden.
“Daniel, dit hoeft niets te veranderen. We kunnen gewoon…”
“Nee,” onderbrak Emily haar. “Jij hebt mij zojuist een parasiet genoemd, terwijl je op de veranda van mijn huis stond.”
De woorden kwamen niet hard over.
Juist de kalmte maakte ze pijnlijk.
Een van de beveiligers liep naar de koffers.
“Mevrouw, waar wilt u deze hebben?”
Emily glimlachte flauwtjes.
“Zet ze maar weer binnen.”
De koffers verdwenen terug de hal in.
Daarna keek ze Daniel recht aan.
“Jij en Vanessa vertrekken vandaag.”
Zijn gezicht liep rood aan.
“Dat kun je niet menen.”
“Waarom niet?”
“Ik heb jarenlang voor dit gezin gewerkt.”
“En ik ook,” antwoordde Emily. “Alleen verwachtte ik daar geen applaus voor.”
Daniel zuchtte diep.
“Emily… luister. We zijn allebei emotioneel.”
“Nee,” zei ze. “Ik ben helder.”
Meneer Meyers overhandigde haar nog een map.
“Zoals besproken bevat deze map ook de documenten over de overige nalatenschap.”
Daniel fronste.
“Welke overige nalatenschap?”
Emily opende de map.
“Mijn tante heeft me vierentwintig miljoen dollar nagelaten.”
Vanessa liet hoorbaar haar adem ontsnappen.
“…en een meerderheidsbelang in Whitmore Tower in Manhattan.”
Nu werd zelfs Daniel stil….