Skip to content “Wat doe jij hier?”
Ik liep naar haar toe.
“Dat wilde ik jou vragen.”
Vera keek mij aan.
“Ah, je bent onverwacht gekomen.”
Haar toon was beleefd.
Maar haar ogen niet.
“Ik wilde mijn dochter bezoeken,” antwoordde ik.
“Dat is natuurlijk prima.”
Maar haar stem zei iets anders.
Ik keek rond.
Het huis zag er anders uit dan de laatste keer dat ik er was.
Mijn dochter had altijd foto’s aan de muur gehad.
Herinneringen.
Familie.
Nu waren bijna alle persoonlijke dingen verdwenen.
“Waar zijn Anna’s spullen?”
Er viel een korte stilte.
“Ze wilde opruimen,” zei Vera.
Anna keek naar de grond.
Ik kende mijn dochter.
En ik wist dat zij niet degene was die dit had besloten.
Die avond wachtte ik tot Anna en ik alleen waren.
“Vertel me wat er gebeurt.”
Ze schudde haar hoofd.
“Niets.”
“Anna.”
Ze zuchtte.
“Ik wil geen problemen veroorzaken.”
Daar was die zin weer.
Een zin die veel mensen gebruiken wanneer ze bang zijn.
“Je veroorzaakt geen problemen door eerlijk te zijn.”
Haar ogen vulden zich met tranen……