Skip to content Hier is een mogelijk vervolg, in dezelfde emotionele en mysterieuze stijl, met een veilige, niet-grafische verhaallijn.
Écriture
Ethan keek naar mij alsof hij niet wist waar hij moest beginnen.
Toen zei hij zacht:
“Mevrouw, u kent mij niet. Maar ik ken u al jaren.”
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
“Dat kan niet.”
Hij knikte.
“Toch is het zo.”
Lauren stond enkele meters achter hem. Haar gezicht was wit geworden.
“Ethan, stop.”
Hij keek haar aan.
“Nee, Lauren. Ik had dit veel eerder moeten weten.”
De voorganger keek onzeker van de een naar de ander.
“Misschien kunnen we—”
“Geef me alstublieft twee minuten,” zei Ethan.
Daarna richtte hij zich opnieuw tot mij.
“Uw naam is Margaret?”
Ik knikte langzaam.
“Ja.”
“Uw man heette Daniel.”
Ik voelde mijn adem stokken…
vervolg op de volgende pagina