Skip to content
“Ik wil je niet lastigvallen.”
Ik bleef in de deuropening staan.
“Wat wil je?”
Hij keek naar Rachel.
“Mag ik binnenkomen?”
Rachel zei niets.
Uiteindelijk stapte ik opzij.
Richard ging zitten en legde de envelop op tafel.
“Dit is voor jou.”
Ik maakte hem open.
Er zaten oude documenten in.
Mijn ziekenhuispapieren.
Mijn eerste schoolrapport.
Een foto van mij als kind.
Ik keek hem verbaasd aan.
“Waarom heb je dit?”
Hij haalde diep adem.
“Omdat ik ze al die jaren heb bewaard.”
“Waarom?”
Hij keek naar zijn handen.
“Omdat ik wist dat ik een fout had gemaakt.”
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
“Een fout?”
Hij knikte.
“Dat woord is te klein. Ik heb je in de steek gelaten.”
Voor het eerst hoorde ik geen verdediging in zijn stem.
Geen excuses.
Alleen spijt….