Skip to content Richard liep zonder aarzelen naar de trap. Zijn rustige houding gaf Emily een sprankje hoop, hoewel haar hart nog steeds snel klopte. Achter hem viel de grote eetzaal stil. Niemand durfde Margaret Whitmore tegen te spreken, maar niemand hield Richard Bennett tegen.
Emily volgde hem met trillende handen. Elke stap voelde zwaar. Ze dacht alleen aan haar dochters.
Boven aangekomen bleef Richard even staan voor de gesloten deur van de logeerkamer.
“Waarom is deze deur op slot?” vroeg hij kalm.
Margaret antwoordde kortaf: “De kinderen zouden het evenement verstoren.”
Richard keek haar een paar seconden zwijgend aan.
“Kinderen horen niet opgesloten te worden.”
Hij draaide zich naar een medewerker van het huis.
“Open de deur.”
De medewerker keek onzeker naar Margaret, maar Richard herhaalde zijn verzoek met dezelfde rustige stem. Uiteindelijk werd de sleutel gehaald.
Toen de deur openging, rende de kleine Lily als eerste naar buiten. Ze vloog meteen in Emily’s armen. Grace volgde haar, terwijl Olivia haar zussen beschermend vasthield.
“Mama…” fluisterde Olivia. “We dachten dat je niet terug zou komen.”
Emily kon haar tranen niet meer tegenhouden.
“Ik ben hier, lieverd. Ik laat jullie nooit alleen.”
Richard knielde op ooghoogte met de meisjes….
vervolg op de volgende pagina