Skip to content **De Houten Kist**
Toen Anna de eetkamer binnenliep, bleef ze plotseling staan. Op de kop van de tafel stond een extra bord, zorgvuldig gedekt met een wit servet, een glas en een zilveren bestekset. Het was precies de plek waar haar overleden echtgenoot, Pieter, vroeger altijd zat.
Pieter was drie jaar geleden overleden na een onverwachte hartstilstand. Sindsdien had Anna geprobeerd haar leven langzaam weer op te bouwen. Hun zoon Thomas had haar uitgenodigd voor een rustig familiediner. Ze verwachtte een warme avond vol herinneringen, maar de lege stoel gaf haar een vreemd gevoel.
Thomas zag onmiddellijk de verwarring op haar gezicht.
“Voordat we gaan eten,” zei hij zacht, “is er iets dat papa wilde dat je pas nu zou weten.”
Zijn vrouw Sophie liep naar een kast en haalde een kleine houten kist tevoorschijn. Het donkere hout was glad gepolijst en de messing scharnieren glansden in het zachte licht van de eetkamer.
Anna herkende de kist meteen. Pieter had hem ooit zelf gemaakt tijdens een winter waarin hij veel tijd in zijn werkplaats doorbracht. Ze had altijd gedacht dat de kist ergens op zolder was verdwenen.
Thomas zette hem voorzichtig voor haar neer.
“Bovenop ligt een brief,” zei hij. “Papa vroeg me om hem pas drie jaar na zijn overlijden aan jou te geven.”
Anna slikte diep en opende langzaam het deksel.
Bovenop lag inderdaad een envelop met haar naam, geschreven in het vertrouwde handschrift van Pieter.
Ze vouwde de brief voorzichtig open.
*”Lieve Anna,”* begon de brief…