—

Maya haalde diep adem voordat ze eindelijk begon te spreken. Haar stem was zacht, bijna fluisterend, alsof elk woord haar moeite kostte.

“Arjun,” zei ze terwijl ze naar haar handen keek, “ik heb je destijds niet alles verteld.”

Hij voelde zijn hart sneller kloppen. De stilte tussen hen werd bijna ondraaglijk.

“Na mijn tweede miskraam begonnen de artsen extra onderzoeken te doen. Ze wilden zeker weten dat er niets anders aan de hand was. Terwijl iedereen dacht dat ik gewoon verdrietig was, leefde ik wekenlang in onzekerheid.”

Arjun keek haar aandachtig aan. Voor het eerst sinds hun scheiding zag hij niet alleen de vrouw die hij had verlaten, maar ook iemand die al die tijd een zware last alleen had gedragen.

“Waarom heb je mij niets verteld?” vroeg hij zacht.

Maya glimlachte verdrietig.

“Omdat ik zag hoe ongelukkig jij ook was. Je werkte steeds langer door. Je kwam laat thuis. We spraken nauwelijks nog met elkaar. Toen je over een scheiding begon, dacht ik dat je eindelijk een beslissing had genomen die je gelukkig zou maken. Ik wilde daar geen extra schuldgevoel aan toevoegen.”

Arjun sloot zijn ogen.

Al die maanden had hij zichzelf ervan overtuigd dat hun huwelijk simpelweg niet meer werkte. Nu begon hij zich af te vragen hoeveel hij werkelijk had gemist.

“Het spijt me,” fluisterde hij.

Maya keek hem aan.

“Ik geef jou niet de schuld. We maakten allebei fouten.”

Die woorden kwamen harder aan dan verwijten ooit hadden kunnen doen.

Na enkele minuten kwam een verpleegkundige naar hen toe en vertelde dat Maya over een kwartier een afspraak had met haar behandelend arts. Arjun stond automatisch op.

“Mag ik met je meegaan?” vroeg hij voorzichtig.

Ze aarzelde even….

vervolg op de volgende pagina

 

Pages: 1 2 3