Skip to content “Ik was bang.”
Caroline sloot haar ogen. Langzaam liep er een traan over haar wang.
“Ik wist dat hij iets had gezien,” fluisterde ze.
De gevangenisdirecteur hief zijn hand op.
“Niemand verlaat deze ruimte.”
Victor zette nog een stap achteruit.
“Dit is belachelijk. Een kind kan zich na zes jaar alles inbeelden.”
Maar nog voordat hij de deur bereikte, hielden twee beveiligers hem tegen.
“Blijf alstublieft hier.”
Victor glimlachte geforceerd.
“Natuurlijk.”
Ondertussen arriveerden enkele rechercheurs die toevallig in het gebouw aanwezig waren. Zij besloten Ethan apart te spreken.
Emma mocht erbij blijven.
In een rustige kamer kreeg Ethan een glas water. Pas na enkele minuten begon hij te vertellen.
“Papa en mama maakten ruzie. Ik lag boven. Toen hoorde ik de voordeur.”
“Wist je wie er binnenkwam?” vroeg een rechercheur.
Ethan knikte.
“Oom Victor.”
“Heb je hem gezien?”
“Ja.”
Hij haalde diep adem.
“Papa stuurde mij terug naar mijn kamer. Ik keek door de trapleuning. Daarna hoorde ik geschreeuw.”
Iedereen luisterde aandachtig.
“Ik zag papa vallen. Mama rende naar hem toe. Ze pakte het mes uit zijn hand. Toen hoorde ik oom Victor zeggen dat alles haar schuld zou lijken.”
Emma voelde haar adem stokken.
“Waarom vertelde je dit niet aan de politie?”
“Oom Victor kwam later naar mijn kamer.”
Zijn stem begon te trillen.
“Hij zei dat mama ook zou verdwijnen als ik iets vertelde… en dat Emma dan ook gevaar zou lopen.”
De rechercheurs wisselden blikken uit.
Dat detail had Ethan nooit eerder genoemd.
Ondertussen begon Victor zichtbaar nerveus te worden….