Skip to content
“Niet altijd. Soms deed hij alsof hij me niet hoorde. Soms zei hij dat ik gewoon aandacht wilde. En soms zei hij dat ik sterk moest zijn.”
“En die afspraak van vijf weken geleden?”
Ze zuchtte.
“Hij zei dat ik niet tegen jou mocht zeggen dat hij me had meegenomen.”
“Waarom?”
“Omdat hij zei dat jij toch al genoeg aan je hoofd had.”
Ik voelde verdriet, maar ook een vreemde rust. Voor het eerst begreep ik waarom Emily de laatste maanden zo stil was geweest. Ze had niet geprobeerd haar pijn te verbergen omdat ze koppig was. Ze had geleerd dat vertellen niets veranderde.
De aanvullende onderzoeken duurden langer dan verwacht. Toen we uiteindelijk in een rustige spreekkamer zaten, kwam de arts tegenover ons zitten.
“Er zijn aanwijzingen dat haar klachten serieus genomen moeten worden,” zei hij. “We kunnen op dit moment nog niet zeggen wat de uiteindelijke oorzaak is. Daarvoor zijn verdere onderzoeken nodig. Het belangrijkste is dat ze vanaf nu goed wordt opgevolgd.”
Ik pakte Emily’s hand.
“Dat gaan we doen.”
De arts keek naar haar.
“En als de pijn erger wordt, moet je het meteen vertellen. Je hoeft niemand eerst te overtuigen dat je pijn echt is.”
Emily knikte.
Die ene zin leek iets in haar gezicht te veranderen.
Op weg naar huis zei ze bijna niets. Ik besloot haar niet te ondervragen. Ze had die dag al genoeg verteld.
Thuis wachtte ik tot ze boven was voordat ik Mark belde.
Hij nam na de tweede keer op.
“Waar zijn jullie?”
“In het ziekenhuis geweest.”
Een stilte.
“Waarom?”
“Omdat Emily pijn heeft.”
“Ik weet dat ze soms buikpijn heeft.”
“Je wist dat ze vijf weken geleden onderzocht was?”
Opnieuw stilte.
“Wie heeft je dat verteld?”
“Dat is je antwoord?”
“Luister, ik wilde je niet onnodig bezorgd maken.”
“Je hebt me niet verteld dat je haar naar een afspraak had gebracht. Je hebt me niet verteld dat er vervolgonderzoek was geadviseerd. En je hebt Emily verteld dat ik vond dat ze aandacht zocht.”
“Ik heb dat niet zo gezegd.”…