Skip to content Daarna klonk een warm applaus.
Een oudere buurman legde zijn hand op Harry’s schouder.
“Vriendelijkheid lijkt soms klein,” zei hij, “maar je weet nooit hoeveel ze voor iemand betekent.”
Na de bijeenkomst stelde de buurtvereniging voor om een bankje in het park te plaatsen. Geen groot monument, maar een plek waar mensen konden uitrusten, een boek lezen of met elkaar praten.
Op het bankje kwam een eenvoudige tekst:
“Een vriendelijk woord blijft langer bestaan dan we denken.”
Maanden gingen voorbij.
Iedere keer wanneer Harry langs het bankje liep, zag hij mensen glimlachen, elkaar helpen of even stil genieten van de rust.
Op een dag zag hij een klein meisje dat verdrietig op het bankje zat. Ze had haar bal verloren.
Harry herinnerde zich de woorden van Grace.
Hij hielp haar zoeken.
Na een paar minuten vonden ze de bal tussen de struiken…