Skip to content
De tijdelijke voogdij werd nog diezelfde avond overgedragen aan meneer Van Dijk, totdat de rechter een definitieve beslissing kon nemen.
Toen Raymond hiervan hoorde, probeerde hij uit te leggen dat er sprake was van een misverstand.
“Wij hebben alleen geprobeerd ons best te doen,” zei hij.
Maar verschillende buren verklaarden dat ze Hannah vaak alleen met de baby’s hadden gezien. Ook mevrouw Alvarez vertelde dat ze zich al langer zorgen maakte.
Niemand beschuldigde hem zonder onderzoek, maar de verklaringen maakten duidelijk dat er serieus naar de situatie moest worden gekeken.
Een week later verbleven Hannah en haar broertjes tijdelijk in het ruime huis van meneer Van Dijk. Het was geen groot landhuis, maar een warm gezinshuis met een tuin vol bloemen en een oude appelboom.
Op de eerste ochtend werd Hannah wakker van de geur van versgebakken brood.
Ze schrok.
Ze was bang dat ze zich had verslapen en dat iemand boos zou worden.
Snel rende ze naar beneden.
“Sorry,” zei ze buiten adem.
Meneer Van Dijk keek verbaasd op.
“Waarvoor?”
“Ik ben te laat.”
Hij glimlachte.
“Hier hoef je je niet te verontschuldigen omdat je hebt geslapen.”
Voor het eerst wist Hannah niet wat ze moest zeggen…