Skip to content Emily bleef enkele seconden roerloos staan. Haar hart bonsde in haar borst terwijl ze naar Ethan keek. Hij zag er zwak uit, maar in zijn ogen brandde nog een klein vonkje hoop. Voorzichtig liep ze naar hem toe en knielde naast hem neer.
“Ik ben hier, Ethan,” fluisterde ze zacht. “Niemand zal je nog pijn doen.”
De jongen keek haar onzeker aan. Alsof hij niet wist of hij haar woorden mocht geloven. Langzaam stak hij zijn hand uit. Emily pakte die meteen vast en voelde hoe koud zijn vingers waren.
Achter haar verbrak Ryan eindelijk de stilte.
“Emily… het is niet zoals het eruitziet.”
Ze draaide zich langzaam om. Haar blik was kalm, maar haar teleurstelling was duidelijk zichtbaar.
“Vertel me dan hoe dit eruit zou moeten zien.”
vervolg op de volgende pagina