Skip to content **Het Briefje**
Toen we opstonden om de praktijk te verlaten, voelde ik iets zachts in de zak van mijn jas. Eerst dacht ik dat Sophie er een snoepwikkel in had gestopt, maar toen ik mijn hand erin stak, voelde ik een klein, opgevouwen briefje.
Ik wachtte tot we buiten waren voordat ik het voorzichtig openvouwde.
*”Mevrouw, maak u alstublieft geen zorgen. Er is niets ernstigs met Sophies tand. Ik wil u alleen vragen om haar over twee weken terug te brengen voor een controle. Kom dan, als het mogelijk is, alleen met haar. Ik wil u iets uitleggen dat beter in alle rust besproken kan worden.”*
Mijn hart sloeg een slag over.
Waarom zou de tandarts zoiets schrijven? En waarom mocht Michael het niet weten?
Ik keek opzij. Mijn man liep een paar meter voor ons uit en hield de deur van de auto open. Hij glimlachte zoals altijd, maar ineens leek die glimlach minder vanzelfsprekend.
De rit naar huis verliep stil. Sophie praatte enthousiast over de sticker die ze van de assistente had gekregen. Michael vroeg af en toe of haar kies nog pijn deed, maar verder zei niemand veel.
Die avond bleef het briefje door mijn hoofd spoken.
Misschien was het een misverstand…