Skip to content Misschien wilde de tandarts alleen iets bespreken over een beugel of een behandeling die nog nodig was.
Toch voelde het anders.
Twee weken later vertelde ik Michael dat ik met Sophie terug moest voor een korte controle. Hij wilde opnieuw meegaan.
“Dat hoeft niet,” zei ik zo rustig mogelijk. “Het is maar een paar minuten.”
Hij keek me onderzoekend aan.
“Weet je het zeker?”
Ik knikte.
“Ja.”
Voor het eerst in jaren leek hij teleurgesteld dat hij niet mee mocht.
In de praktijk werden we vriendelijk ontvangen. Nadat Sophie opnieuw was onderzocht, vroeg de tandarts haar of ze even een kleurplaat wilde uitzoeken in de wachtkamer.
Toen de deur dichtviel, draaide hij zich naar mij om.
“Allereerst,” begon hij, “maak u geen zorgen. Sophie is kerngezond.”
Ik voelde mijn schouders ontspannen.
“Maar waarom dat briefje?”
Hij aarzelde even.
“Tijdens het eerste bezoek viel mij iets op. Niet aan uw dochter, maar aan de situatie.”
Ik fronste.
“Uw man beantwoordde bijna elke vraag voordat u of Sophie kon reageren. Dat hoeft niets te betekenen, maar ik wilde zeker weten dat u zich vrij voelde om vragen te stellen.”
Ik keek verbaasd op….
vervolg op de volgende pagina