Skip to content De rechtszaal bleef muisstil terwijl het kleine meisje de telefoon stevig met beide handen vasthield. Niemand durfde nog te lachen. Zelfs de griffier stopte met schrijven en keek nieuwsgierig naar het tafereel.
“Ja, mama,” zei Maisie zacht. “Ik ben veilig.”
Aan de andere kant van de lijn klonk een zucht van opluchting. “Waar ben je, lieverd? Ik zoek je overal.”
Maisie keek langzaam omhoog naar rechter Beckett. “Ik ben in de rechtszaal. De meneer met de zwarte toga zei dat ik iedereen mocht bellen.”
Alle ogen richtten zich op de rechter. Zijn glimlach was verdwenen. Hij had niet verwacht dat zijn luchtige opmerking zo’n onverwachte wending zou nemen.
“Geef de telefoon alsjeblieft aan een volwassene,” vroeg de moeder….