Marcus lachte nog harder, overtuigd dat niemand hem nog kon tegenhouden. Hij leunde achterover in de bank en keek me aan met een zelfverzekerde glimlach. Mijn moeder en Tessa deden alsof de uitkomst al vaststond. Voor hen was ik slechts iemand die zich uiteindelijk zou neerleggen bij hun eisen.

Ik keek rustig naar de voordeur. Nog enkele minuten.

“Je hebt nog steeds niets begrepen,” zei ik zacht. “Niet alles draait om geld.”

Gloria schudde haar hoofd. “Hou op met die toneelstukjes. Morgen onderteken je de documenten.”

Ik antwoordde niet. Mijn stilte maakte hen alleen maar zekerder van hun zaak.

Plotseling ging de deurbel.

Marcus stond op en liep met grote passen naar de hal. “Waarschijnlijk een pakketje,” mompelde hij.

Toen hij de deur opende, verstarde zijn glimlach.

Daniel stond op de stoep. Naast hem stonden twee militaire collega’s en een juridisch adviseur. Hun gezichten waren kalm, maar ernstig.

Niemand zei een woord….

vervolg op de volgende pagina

Pages: 1 2 3